बोल हे तुझे की माझे ....

पेन घेऊन हाती ती मोकळी झाली डोळ्यातुन माझ्या तीने भावना वाचली .. कोऱ्या कागदावर चारोळी उमटत होती तिच्यासवे माझी गट्टी जुळत होती .. न बोलता थाटला संसार मी मनात तुझं मन वाचायचं आलंच नाही ध्यानात.. कागद आता बघ रंगात माखला होता पेनाच्या जागी आता प्रेमाचा रंग होता .. तुझी तूच होतीस ग पण माझा मी नव्हतो  तू तुझ्या कलेत अन मी तुझ्यात होतो चारोळीची कशी  कथा बघ झाली मी तुझा झालो पण तू माझी नाही झाली... -आरु

तुमचा तो स्वाभिमान  माझा तो गर्व ... नेहमी मोठे समजून माघार घेऊन , मान सन्मान देऊन पहिली माघार घेतली गेली असेल ती फक्त संस्कारामुळे..  पण आता माझं ही मन आहे, स्वत्व आहे , स्वाभिमान आहे याची जाणीव करून द्यायची वेळ आणलीय तुम्हीच .. आपलं घर समजून हे करावं ते करावं . का ? आपलं घर समजून का ? लग्न करून आले म्हणजे हे घर माझं पण झालं ना . समजू का ? कोणत्याही निर्णयात सहभागी कधी केलय मला ..फक्त जर या चार भिंतीत प्रवेश दिलाय .. घरात नाही हे कसं कळणार बाहेरच्या लोकांना.  जिथे सगळ्यांची मनं एकमेकांसोबत घट्ट जुळलेली असतात ना ते घर असत अगदी पक्कं..  आधुनिक(मॉडर्न) तर बनायचय पण फक्त दाखवायला .. दाखवायचे दात वेगळे खायचे वेगळे हे मनापासून पटतंय आणि बघितलंय पण समोर .  इतर नात्यांच तर समजू शकते पण नवरा, मुलगा यांच्याशी दिवस दिवस अबोला कसा धरू शकत कोणी ... नवरा एक दिवस रागावला बोलणार नाही म्हणाला तरी शहारा उठतो अंगावर.. आणि कोणी कितीही मॉडर्न असो पण हा विचार कोणीही करू शकत नाही..  असो .. प्रत्येक अनुभवलेली किंवा कोणाचे अनुभवाचे बोल हे पूर्णपणे शब्दांत रूपांतरित होऊ शकत नाहीत ह...

पैसा बोलायचा आता वागायला ही लागलाय रक्ताची नाती सुद्धा तो तोडायला ही लागलाय पैसा बोलायचा आता वागायला ही लागलाय ... सुख अनुभवताना गर्वात वाहवायला लागलाय गरिबीत किंमत शिकवत टिकायला ही लागलाय पैसा बोलायचा फक्त आता वागायला ही लागलाय .. दुरावलेले जवळ येतात जवळचे दूर जातात किंमत करून माणसे  विसरायला ही लागलाय  पैसा फक्त बोलायचा आता वागायला ही लागलाय ... प्रेमाची तुलना आता  पैश्यात केली जाते पैश्यात मान अपमान तोलला जाऊ लागलाय ... फक्त बोलायचा तो आधी आता वागायला ही शिकलाय ... एकमेकांच्या साथीने पैसा कमावताही येतो साथ देत तो हातात टिकवताही येतो  सोबतीची किमया  माणूस विसरलाय पैसा फक्त बोलत होता आता वागायला ही लागलाय  - आरु

मावळतो क्षणात  येऊन जीवनात  आभास आनंद दरवळत सुगंध ... हातात रेशमी नाजूक धागा जपण्याचा छंद आभास आनंद .. छळतो गारवारा पावसाच्या धारा मन धुंदबेधुंद हा आभास आनंद.. नात्याची काच पैश्याची ठेच मनमृग हे मंद आभास आनंद ... आला क्षणात  गेला क्षणात  मतलबी जगात एकाच सुरात .. उरलेली खंत  आभास आनंद .....

थोडी खास होतीस तू भेट वर भेटी वाढत गेल्या हातात हात घेत तू शिंपली वाहवत नेल्या ... मनातला मोती दुरावत तू कुठे नाहीशी झालीस ग अजूनही मनातल्या घरात खास जागा तुझीच ग .. विराहात नाते उलगडते त्यानंतर सुख सापडते  तुझ्या सोबत सखे ग मन आनंदात बागडते ... किनाऱ्यावर पुन्हा एकदा सापडला मोती प्रेमाचा  .. जोडला गेलाय आपल्यात का तो धागा रेशमी बंधाचा ? - आरु

प्रेमळ ज्याचा साथ  हाती नेहमी हात अडखळता सावरतो मनातच बावरतो  तोच जीवनसाथी असतो ... वेळ सरते जशी प्रीती वाढते तशी दुःखात सावरतो सुखात बावरतो तो जीवनसाथी असतो.. भाग्य लागते अश्या साथ लाभन्याला प्रसंगी आधार नकळत आपला तो बनतो  तो जीवनसाथी असतो.. हास्यासाठी आपुल्या  गीतकार, गायक बनतो चालता बोलता जो मन सजवून जातो  तो जीवनसाथी असतो.. प्रत्येक क्षण त्याच्याविना जेव्हा अधुरा भासतो तेव्हा आनंद देखील मनातल्या मनात रुसतो तो जीवनसाथी असतो .. सुखाचा अर्थ कळतो हास्यात रंग खुलतो झुरताना ही एक अलगद मोहर फुलतो ... जेव्हा सोबत जीवनसाथी असतो ... - आरु

गुरू वंदण्यासाठी  गुरू पौर्णिमा च का हवी  ? आपल्यात झळकते रोज  त्यांचीच छबी एक नवी. रोज कोटी कोटी वंदन त्यांस वाट योग्य दावली गुपित सांगून जगण्याचे साथ देते ती माऊली मग गुरुस अश्या वंदण्यास का एक दिवस हवा ज्याच्या छायेखाली मिळाला भर दुपारी चांदवा .. - आरु

हेच बघायचं होत मला... गोड निखळ हसणाऱ्या  डोळ्यातून अश्रुधारा  हलके हलके उडणाऱ्या  विचारांचा तो पसारा  सोबत घेऊन जातो  हास्याश्रु  ते सारे दाखवतो कसे क्षणात  बदलतात हे वारे  रक्षणाचं वचन देऊन साथ मी सोडतो किती फरक पडला वरून मी बघतो क्षणात सर्वत्र फोटो  येतील का माझे ? आठवणीत माझ्या डोळे भरतील का तुझे ? माझ्यात जपली होती  थोडी-फार कला मेहनतीने गुंफले मी त्या सुगंधी फुला ... काय वाटत होते  बोललो नाही जरी मीडियाने एका क्षणात रचली ना स्टोरी .. काय घडले , काय घडते हे लक्षात येत नाही मला  पण असं वाटतंय हेच .. बघायचं होत मला .... -आरु

नाते रुतते जेव्हा खोल तेव्हा त्याची कळते ओल नसतो हाती हात जेव्हा जाणीव कळते त्याची तेव्हा सोबत असता नाही म्हणते नसताना तर ओढ सलते प्रेमरंगात मन हे माखले सारे रस ते हळूच चाखले कडू गोड अन तिखट नाते रडता हसता वाहून जाते जीवन नगरी नात्याचे मोल कधी जिव्हारी लागते बोल नाते रुतते जेव्हा खोल तेव्हा त्याची कळते ओल -आरु

क्षणात हसला क्षणात रडला आज अचानक पाऊस पडला तोच स्वप्नातला प्रसंग घडला चकित होऊन तो धडपडला एका क्षणात बदलले वारे दुसऱ्या क्षणी नातलग सारे सगळ्यांचे ते वेगवेगळे तोरे असेच जीवन असते का रे ? गुरफटता हो मने जुळली हसता रडता साथ मिळाली एकांताची भीती पळाली या नात्याची मजा निराळी  सुख घरात येऊन हसले तुझ्यात मन रुतून बसले या तळ्याकाठी ते रमले जुने सारे ऋण हो शमले ।।                                -आरु

बोलकं असण्याची माफी मागावी लागतेय  स्वभाव बदलण्याची सवय करावी लागतेय का प्रत्येकवेळी आपण माघार घ्यायची गरज फक्त मलाच आहे का या नात्यांची वाटत समजून घेणारा एक व्यक्ती आहे  त्यापुढे बोलण्याचा त्याला त्रास होत आहे  सगळं दाटलेलं आता साठवाव लागतेय स्वभाव बदलण्याची सवय करावी लागतेय मनात रडले तरी वरवर हसावं लागतेय  त्याच्या सोबतीसाठी सर्व हे झाकतेय त्यालातरी भावना कळतील आशा बाळगतयं मनातल्यामनात सार काही फक्त धुसमुसतंय एकांतात मोकळं व्हायला जागा शोधतंय बंदिस्त खोलीत मात्र खूप गुदमरतंय  मोकळीक फक्त विचारांची मिळतेय येतील त्या क्षणात जगायला बघतेय आता अबोल बनून जगायला शिकतेय मूळचा स्वभाव बदलायला निघतेय 🥺

पेन आला हाती  शब्द उमटू लागले भाव अंतरंगातले आज बोलू जाहले । गदारोळ त्यांचा होता बांध मी हो घातले गर्दी नको विषयांची तर भाव हे गोठले । व्यक्त होण्याची सारे वाट शोधत होते मुक्तीच्या आशेत आज स्वच्छंद बागडत होते । सारे अगदी दाटलेले  मत मांडत होते फरक  नसेल जरी कोणास , सांगत सारे होते । स्वच्छंद हवेत उडाले भार हलके झाले दखलपात्र नसले तरी कागदावरती आले । कागदाचा मात्र भार आज वाढला आहे वाचून हलके करेल आस ही त्यास आहे । भावनांचा भार हा  त्यासही पेलवला नाही भरकटला तो ही  त्यांसवे दिशा दाही ।। - आरु

सुखमेघ बरसले मन खुदकन हसले घन सावळा बरसला ऋण सारे फिटले ।। -आरु

सय.. येता जाता, चालता बोलता, घर मनात  करून गेल्या .. भांडण, रुसवे,  फुगवे अन हसण्याने घर  सजवून गेल्या.. हसून निरोप  घेताना स्वतःच जलधारांत या  वाहून गेल्या.. ओळखा कोण  असतील या सप्तरंगात जग  सजवून गेल्या ? -आरु

काय घडले हसता खेळता नभ कोसळले क्षणात सारे मी तर आहे इथेच आजवर जीवनाचे मात्र बदलले वारे वाऱ्याच्या त्या वेगात आता पाकळ्यांनी धीर सोडला जरी एकवटल्या फांद्या तरी माझा आज कणा मोडला फळांनी आता धरली धरती मातीमोल हो काया झाली बोलता बोलता आज इथे ओळख माझी अपुरी राहिली अनेकदा ऐकले मी आहे संपते तिथे सुरुवात नवी बीज अंकुरत बोलत आहे तुझ्या मायेची साथ हवी -आरु

गरज असते का  मनात नसतानाही हसण्याची पटत नसतानाही होकाराची उत्तर नसतानाही ते देण्याची गरज असते का  बोलत नसतानाही बोलण्याची अश्रूंना डोळ्यात आटवायची जागा नसतानाही साठवायची गरज असते का हवे असतानाही नाकारायची बळ असतानाही खंगायची पंख नसतानाही उडायची गरज असतेही अन नसतेही मन तर कधी मान जपताना नको असले तरी नाती जपताना रोज स्वतःला धीर देताना -आरु